Nieuws

Programmanieuws | ​Yoke Hagen neemt veel grote kwasten mee

Yoke Hagen met één van haar zelfgemaakte poppen.

Programmanieuws | ​Yoke Hagen neemt veel grote kwasten mee

Plafondschildering in het toilet.

Delen

Programmanieuws | ​Yoke Hagen neemt veel grote kwasten mee

GORREDIJK - In een soort van Torentrans aan de rand van Gorredijk is sinds enige jaren het atelier gevestigd van interdisciplinair kunstenares Yoke Hagen. Het atelier heeft een prachtig uitzicht over het gebied dat tot de zogenaamde Friese wouden behoort. ,,Ik heb wel een verbinding met torens", vertelt Yoke als we in haar atelier zijn. Ze is één van de kunstenaars die meedoet aan het Gesamtkunstwerk Colorfield Performance van Dirk Hakze.

,,Het past heel goed bij de tegenstelling tussen kwetsbaarheid en kracht. Dit is de inhoudelijke rode draad in mijn werk en deze is gekoppeld aan leven en groei. Gek genoeg werden deze woningen ook nog verkocht als ‘De Torenwachters’. Dat past toch helemaal bij de kunstenaar die in stilte en rust werkt en plotseling naar buiten komt met nieuwe ideeën en uitingen en het publiek meeneemt in haar verbeelding.”

Bij het betreden van de atelierwoning is het meteen duidelijk dat het bezoek weer een gezellige ontmoeting wordt met iemand die niet jaren op inspiratie hoeft te wachten. In de hal zijn de traptreden voorzien van een patroon van gekleurde organische vormen. Ook verder is de inrichting van de woning bepaald geen doorsnee. Het is eigenlijk een warm nest met veel plaats voor persoonlijke creatieve uitspattingen. In die zin ook dat ik er echt vrolijk van word. Kortom een huis waarin je als gast elk moment weer opnieuw verrast wordt.

Zo ook het atelier, dat is een goed georganiseerde chaos. Aan een plank hangt een serie fel gekleurde capes van vilt. Verder zijn er veel attributen die je ook in een theater kan aantreffen. De kunstenares beschikt over een enorme dosis theatrale creativiteit. Dat blijkt ook bij het obligate bezoek aan het toilet. Het plafond is getooid met een blauwe schildering. Je ervaart het als een vervreemdend effect. Alsof je onderwater zit en er op het oppervlak dikke regendruppels vallen.

In één van de hoeken van het toilet is een mini enscenering gemonteerd met een paar motorfietsen erin. Motoren zijn verbonden met Hagens familiegeschiedenis. In haar jeugd groeide ze op met het gegeven dat het bezit en de vaardigheid om ermee te kunnen rijden hoorde bij de opvoeding. In haar eindexamenwerk aan de kunstacademie had ze ook een motorfiets uitgangspunt genomen. Aanvankelijk ontwikkelde ze vanuit het schilderen van textiel enkele bijzondere kunstobjecten. Zo heeft ze onder de naam ‘Van M-bryo tot motorfiets’ de geboorte van een motor uitgebeeld in textiel. Op die manier wilde ze het gegeven vermenselijken en ook de zachte kant van het stoere motorimago laten zien.

Ambacht

,,Voor ik naar de kunstacademie ging, had ik samen met mijn zuster het poppentheater ‘Holderdebolder’. We traden overal op en waren vooral actief bij scholen. Aanvankelijk deden we alles met z’n tweeën, maar later hield mijn zuster ermee op en toen ben ik nog een tijdlang solo doorgegaan. Tot ik op mijn 50e naar de avondacademie Minerva ben gegaan en daar als interdisciplinaire kunst ben afgestudeerd. Onderwijl heb ik ook reclame opdrachten gedaan, want ik moest die opleiding zelf betalen. Die studie aan de academie was eigenlijk ook een compensatie voor het feit dat ik vroeger niet naar ambachtschool mocht. Ik houd van het ambacht! Vanaf mijn

zeventiende ben ik in Amsterdam bij een reclamebureau gaan werken. Daar heb ik overigens een hele fijne tijd gehad hoor!”, vertelt ze, terwijl ze lachend één van de poppen op haar hand schuift en de ogen, die gemaakt zijn van theezeefjes, laat knipperen. ,,We maakten al onze poppen natuurlijk altijd zelf. Dat leverde altijd een hoop hilarische toestanden op.”

,,Voor mijzelf is het heel essentieel, dat je zelf kunt maken wat je bedenkt. Op de academie kon je jezelf dan ook heerlijk uitleven. Daar zijn gereedschappen en veel materialen. Het zelf kunnen maken is sowieso belangrijk, omdat je ook vanuit kostenoverwegingen niet overal iemand voor kunt inhuren. In 2003 deed ik mee aan een culturele manifestatie bij de Westergasfabriek in Amsterdam. Ik had een maquette gemaakt voor een torentje waarin je kunt wonen. Toen werd dat ding ook nog uitgekozen en moest ik hem uitvoeren. Ook dat ik het object heb zelf gemaakt, wat men aanvankelijk niet wilde geloven. Het object had allemaal houten verbindingen, want hij moest demontabel zijn. Gedurende de manifestatie heb ik er ook in geslapen, wat eigenlijk niet mocht. Dan zat ik ook wel best eens in mijn rats. In de nacht liepen er nietsvermoedende bewakers dichtbij het torentje langs en dacht ik altijd; als ik maar niet ga snurken”, aldus de kunstenares.

The Colorfield Performance LF2018

Ze was één van de kunstenaars, die zich als eerste heeft aanmeld. Moest ze daar lang over nadenken? ,,Wel nee, het bericht kwam voorbij via Keunstwurk en ik heb het in één blinde beweging doorgezet. Het beste vond ik dat je geen zwarte schilderijen mag maken. Dat vond ik een sublieme actie. Ik heb er nu al zo’n zin in.”

Tekst: Ezra Hakze.