Nieuws

Programmanieuws | ​Podiumvrees uitgesloten voor kunstenaar The Colorfield Performance

Het schilderij 'Zeegezicht' van Dolly Leemans.

Programmanieuws | ​Podiumvrees uitgesloten voor kunstenaar The Colorfield Performance

Dolly Leemans schildert op het strand van Ameland.

Delen

Programmanieuws | ​Podiumvrees uitgesloten voor kunstenaar The Colorfield Performance

LEEUWARDEN - Niet alle kunstenaars die aan The Colorfield Performance meewerken hebben eerder en plein air geschilderd, maar voor Dolly Leemans is de openlucht bekend terrein. Al woont ze in Amsterdam, ze zoekt het liefst de natuur op. ,,Dan neem ik een veldezel met kist achterop mijn fiets en ga ik naar de parken in de stad." The Colorfield Performance is één van de projecten uit het programma van Leeuwarden-Fryslân 2018. Dit artikel is geschreven door Ezra Hakze. Ze interviewde Dolly Leemans, één van de honderden kunstenaars die aan het schilderijenproject meedoen.

Het is duidelijk dat Leemans’ leven en haar kunst verweven zijn: bij binnenkomst zie ik een werkruimte in haar woonkamer, schilderen doet ze thuis en niet in een atelier. ,,Ik heb wel eens een werkplekken gehad op het WG-terrein, maar daar kwam eigenlijk niemand zijn atelier uit, terwijl ik juist meer contact met medekunstenaars verwachtte. Daarom vond ik het ook zo goed dat The Colorfield Performance een gezamenlijk project van kunstenaars is. De laatste tijd maakte ik overigens weinig gebruik van die werkplek. Sinds de val van mijn bejaarde vader ga ik namelijk om de paar weken een aantal dagen naar Leeuwarden om extra hulp te bieden."

Ouder worden

Binnenkort verhuist Leemans dan ook naar Friesland, want het is veel op- en neer gereis. Toch is dat niet de enige reden, vertelt ze: ,,Ik merk naarmate ik ouder word dat ik terug wil naar de provincie. Ik ben opgegroeid in Twente, maar daar woont geen familie meer. Bovendien heb ik behoefte aan een plek die rustiger is dan Amsterdam."

Leemans maakt niet alleen omzwervingen door Nederland, maar ze heeft ook een aantal malen van vakgebied gewisseld: ,,Ik heb een tijdje in het theater gewerkt, maar daar viel nauwelijks een boterham te verdienen. Ook heb ik research en productie gedaan voor tv- programma’s zoals De Vuurtoren en Zomergasten. Toch was ik niet echt in de wieg gelegd voor acquisitie, dat steeds maar achter werk aangaan. Daarom ben ik ander werk gaan zoeken." Maar bij kunstenaars in vast dienstverband gaat er natuurlijk snel iets wringen. ,,Zodoende begon ik met het portretteren naast mijn parttime baan, tot ik het schilderen definitief weer oppakte."

Argentijnse tango

Een tijd lang was een groot thema van Leemans’ werk de Argentijnse tango, die ze zelf ook danste. Maar daarvoor hoef je natuurlijk niet de natuur in. Wanneer begon dan het schilderen in de buitenlucht? Ze vertelt: ,,Ik deed mee aan een expositie in Katwijk aan Zee waarbij een kunstwerk werd afgestaan voor een goed doel. Als tegenprestatie kregen deelnemers een workshop en plein air schilderen aangeboden."

Die workshop was een schot in de roos, want: ,,Als ik ergens blij van word is het aan zee zijn. Ik stond daar met mijn ezel en acrylverf te klooien en toen dacht ik: dit is het wel. Daarna kocht ik zo’n (overigens veel te zware) veldezel en sindsdien ben ik in de natuur gaan schilderen." Veel te zwaar is zeker niet overdreven: ,,Met verf erbij weegt hij wel 10 kilo." Leemans laat zich door praktische bezwaren duidelijk niet belemmeren.

Ook niet door de klapperende vliegers, joelende kinderen en de zee- en windgeluiden van het strand. ,,Op een gegeven ogenblik zie ik alleen wat ik aan het schilderen ben, wat er verder om mij heen gebeurt niet meer. Eén keer was ik zo geconcentreerd bezig dat ik pas toen ik me omdraaide zag dat het hele strand vol zat met mensen. Ik werk dan heel aandachtig, want in de natuur moet je constant zoeken. Alles aan zee beweegt en ook het licht verandert. Op een gegeven ogenblik beslis je of je een aanpassing maakt of blijft bij je eerste keuze."

Schilderen op Ameland

Hoe geconcentreerd de kunstenares ook is, in de buitenlucht krijg je te maken met nieuwsgierige voorbijgangers die zich daar niets van aantrekken. Ook bij The Colorfield Performance zal dat het geval zijn. ,,Soms is het hebben van een publiek wel lastig", vertelt Leemans. ,,Laatst stond ik op Ameland te schilderen en keek een echtpaar achter me mee. Mijn doek was nog wit, want als ik net begin ben weet ik vaak nog niet waar het heen gaat. Het duurt dan even voor ik opstart. Maar nu voelde ik me opgelaten door mijn gestaar naar het landschap. Ik zette dus maar snel een streep verf op het doek en toen hoorde ik achter me: 'Kijk, in één streek zet ze de horizon erop.' Toen dacht ik wel: ze moesten eens weten."

Het weer laat zich natuurlijk niet plannen en Leemans’ zoekende werkwijze past daar wel bij. Soms wordt een schilderij daarom anders dan ze gedacht had. Ook voor The Colorfield Performance maakt ze daarom geen vooropgezet plan. ,,Maar misschien dat ik wel een keer naar Sloten ga om daar rond te kijken, want ik zal sowieso iets doen met de omgeving."